بحثی در توحید
65 بازدید
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
1ـ احاطه خدا بر همه چیز(فی الجمله) از مسلّمات مکتب قرآن و اهل بیت(ع) است، یعنی اصل احاطه مسلّم است و اگر سخنی باشد (که شما دارید) در چون و چرای احاطه است. 2ـ احاطه شیئ مخلوق بر شئ مخلوق «حوایه و شمول» را لازم گرفته است اما احاطه خدا که مصداق «مع کل شئ لابمقارنه» است نه حوایه را لازم گرفته و نه شمول به معنی مورد نظر شما را. 3ـ از مسلمات اولیه مکتب است که «قدرت و نیز علم خدا عین ذاتش است». پس به هر چیزی که احاطه علمی داشته باشد احاطه ذاتی هم دارد. 4ـ بنا بر این چگونه می توان گفت «احاطه خدا با لعلم والقدرة است نه با لذّات»!؟! این سخن «تفکیک علم و ذات» را لازم گرفته که خطر ناک تر از لزوم «حوایه و شمول» است و مصداق از «چاله در آمدن و به چاه افتادن» است. 5ـ علاوه بر نادرستی اصل این تفکیک خطر ناک، لازمه آن همان است که علی(ع) فرمود: «و من قال علی مَ فقد اخلی منه»، همه اشیاء از ذات خداوند خالی می شوند. برای این تفکیک، دو حدیث آورده اید. پیشنهاد می کنم از نو و مجدداً به متن و معنی و مراد این دو حدیث توجه کنیم، خواهیم دید که این دو حدیث در مقام تفکیک قدرت و علم از ذات، نیستند که خداوند بر همه چیز با قدرت و علمش احاطه داشته باشد اما با ذاتش نداشته باشد. شرح این مطلب: ......
آدرس اینترنتی